Corresponderen met een militair

Afgelopen vrijdag was het weer eens tijd om mijn handen uit de mouwen te steken: ik ging mijn slaapkamer opruimen. Tijdens deze opruimwoede kwam ik langs mijn postbakje. Hierin bewaar ik alle brieven en kaarten die ik heb gekregen van dierbare personen. Dit kan variëren van een verjaardagkaart tot een handgeschreven brief met een lieve tekst. Het bakje zat aardig vol en ik begon er eens nieuwsgierig doorheen te spitten. Vele oude brieven trokken mijn aandacht. Waaronder een reeks brieven van een vriend afkomstig uit het jaar 2015. Zijn naam laat ik in dit artikel onbekend, maar noem hem voor het gemak G. In deze post vertel ik het corresponderen met G. die werkzaam is als militair bij Defensie. Lees je mee?

Sweet goodbyes

Het was een gewone dag toen G. me vertelde dat hij een tijdje weg zou gaan. Toen ik hem vroeg waar hij naar toe zou gaan, kreeg ik een heel ander antwoord dan ik had verwacht. G. zou namelijk voor drie maanden op vredesmissie gaan in Mali. Alhoewel wij elkaar destijds slechts een paar maanden konden, kwam dit nieuws als een ware schok.

Na dit bericht had ik dan ook veel vragen. Ik kon of wilde namelijk niet begrijpen waarom hij zijn leven op het spel wilde zetten om een oorlog te sussen. Mijn gedachtes waren misschien ietwat overdreven, maar de kans dat hem daar iets zou kunnen overkomen was vele malen groter dan hier in Nederland. Ik maakte mijn mening en gedachtes kenbaar en hieruit ontstond een boeiende discussie. Zijn standpunt was dat hij zijn steentje wilde bijdragen aan een betere wereld. Dat vond ik een mooi gebaar en met die gedachte in mijn achterhoofd keurde ik zijn keuze goed. Niet dat mijn mening zijn gedachte zou veranderen, want dat hij naar Mali zou gaan, stond als een paal boven water.

Het gevolg van zijn vertrek zou betekenen dat wij drie maanden geen contact zouden kunnen hebben. Dit wilden we uiteraard voorkomen. Het werd hem afgeraden om een mobiele telefoon mee te nemen, dus liet hij deze thuis. G. stelde voor om te corresponderen. Dit vond ik een goed plan. We spraken af om elkaar zo vaak mogelijk te schrijven. Dit was immers de enige manier om elkaar te spreken. Ook zouden we de brieven nummeren, zodat we wisten hoe de volgorde was.

De voorbereidingen op de missie

Een aantal dagen later stuurde G. de verzendvoorwaarden. Dit is een overzicht waarin precies staat vermeld wat het thuisfront wel en niet mag verzenden. Op de envelop moest je bijvoorbeeld de volgende gegevens vermelden: rang, initialen en naam, werknemers ID, naam van de eenheid en het NAPO-nummer. Daarnaast moest de post aan bepaalde afmetingen voldoen, mocht het stuk niet meer dan twee kilo wegen en moesten de gegevens van de afzender op het stuk vermeld staan. Gevolgd door nog een aantal voorwaarden.

Naast het overzicht kreeg ik ook het adres van de Militaire Post Organisatie (MPO) in Utrecht. Het MPO is een instantie die de post verzorgt van en naar de missiegebieden voor de Koninklijke Marine, Koninklijke Landmacht, Koninklijke Luchtmacht en de Koninklijke Marechaussee. Het is wegens veiligheidsredenen namelijk niet mogelijk om rechtstreeks de post naar Mali te versturen.

Dear G.

De grote dag brak aan en G. vertrok voor drie maanden naar Mali. Ik kon helaas niet bij zijn vertrek aanwezig zijn, maar wenste hem veel succes via Whatsapp. Diezelfde dag kocht ik een DIY-pakket om zelf kaarten te maken. Dit vond ik een stuk leuker dan een simpele brief. In de kaart plakte ik mijn geschreven brief en een foto met een inspirerende quote. Ik maakte er als het ware een écht knutselproject van.

In de eerste brief aan G. schreef ik zeker twee kantjes vol. Ik had zoveel te vertellen. Het bedenken van een onderwerp was dan ook niet lastig. Op de een of andere manier zat ik telkens vol inspiratie waarover ik kon pennen. Meestal ging het over dingen die ik had meegemaakt gevolgd door een kruisverhoor over hoe het daar was en hoe het met hem ging.

Midden februari 2015 ontving ik zijn eerste brief vanuit Mali. G. vertelde onder andere hoe het daar was en wat er zoal op de planning stond. Hij vertelde ook dat elke woensdag de post werd gebracht. Dit moment omschreef hij als Pakjesavond. Ik vond dat zo mooi verwoord en zag het in mijn verbeelding al helemaal voor me. Al die mannen rondom de jutte zak wachtend op een brief van het thuisfront. Iedereen was dolgelukkig als de post eenmaal was geland, vulde hij aan. Ze lieten elkaars “pakjes”  vol trots aan elkaar zien. Met uitzondering van privé berichten natuurlijk.

Geen bericht, slecht bericht

’s Ochtends hoorde ik op het journaal dat er was geschoten in Mali. Op dat moment slaat je hart een slag over. De meest nare gedachtes gaan door je hoofd. Zou G. getroffen zijn bij die schietpartij? Met die gedachte liep ik een paar dagen rond, want ik kreeg maar geen brief van hem. Het zou niet mogen, maar ik ging van het ergste uit. Gelukkig ontving ik na een paar dagen een brief van G. met het bericht dat hij in orde was. Toen ik dat las, viel er een last van mijn schouders. Hij is veilig!

Een aantal weken later kwam er wederom een verschrikkelijk bericht vanuit Mali op de buis. Dit keer met het schokkende nieuws dat er twee Nederlandse militairen om het leven zijn gekomen. Ze waren op schietoefening en tijdens deze oefening kreeg de helikopter een mankement aan de motor. De piloot heeft nog geprobeerd om het toestel aan de grond te zetten, maar dat is hem helaas niet gelukt. De helikopter crashte waarbij de piloot om het leven kwam. De copiloot was zwaargewond en werd door een tweede helikopter afgevoerd naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Treurig genoeg overleed ook de copiloot aan zijn verwondingen later die middag.

Het nieuws kwam als een klap in mijn gezicht, hier was ik zo bang voor. Mijn enige ‘troost’ was dat ik zeker wist dat G. niet één van deze twee mannen kon zijn. Hij is immers geen piloot. Wel vroeg ik me af hoe het met hem en zijn collega’s zou gaan. De militairen die daar zitten, zijn mentaal ontzettend sterk. Maar dit zal hun toch niet in de koude kleren gaan zitten. Hoe gaan ze dit verwerken? Hoe moet het verder met de nabestaande van de twee piloten? Dat soort vragen gingen door mijn hoofd. Alhoewel ik niet dichtbij deze personen stond, deed het me oprecht wat. Helemaal toen ik een nieuwe brief van G. kreeg met het bericht dat de piloot van het toestel net terug was van een week verlof. Hij was vader geworden van een kerngezonde dochter. Ik kreeg spontaan een brok in mijn keel. Dat is toch hartverscheurend?

Terug in Nederland

Na dit tragische voorval bleven G. en zijn collega’s nog een aantal weken in Mali. Gelukkig zijn er na die tijd geen soortgelijke dingen meer voorgevallen. Helaas heeft G. de meest vreselijke dingen gezien. Iets wat je niemand gunt. Eenmaal terug in Nederland is G. samen met zijn vriendin op vakantie gegaan om de verloren tijd in te halen. Ik heb dan ook onwijs veel respect voor die twee. Ze hebben elkaar door dik en dun gesteund, terwijl ze zo ver van elkaar leefde. True love!

Inmiddels is G. een jaar terug in Nederland en is hij druk aan het trainen voor een eventuele nieuwe missie. Hij blikt terug op een periode waar ‘ie trots op kan zijn. G. kan immers zeggen dat hij een bijdrage heeft geleverd aan een betere wereld. Ik vind hem een kanjer!

Mijn ervaring

Het schrijven van de brieven vond ik erg leuk om te doen. De aanleiding daarentegen was minder tof. Wel ben ik een ervaring rijker en had ik het voor geen goud willen missen. Het lange wachten op een brief van G. vond ik het vervelendste aan het hele proces. Helemaal als je telkens op het nieuws hoort dat er problemen waren in Mali. Het duurde soms echt weken voordat je eindelijk een brief had ontvangen. Dit kwam doordat de post vanuit Mali maar eens in de drie weken werd verstuurd. Maar zodra ik een brief had ontvangen, kon mijn dag niet meer stuk. Ik had dan letterlijk een glimlach van oor tot oor en elke letter las ik aandachtig door. Als ik de brief helemaal gelezen had, las ik hem daarna nog een stuk of drie keer. Het is best gek dat zoiets kleins als een brief je zo intens gelukkig kan maken. Kortom: G. en ik kunnen terugblikken op een geslaagde missie!

De huidige situatie in Mali

De grootste missie waar Nederland momenteel aan deelneemt is nog steeds die in het West-Afrikaanse Mali. Nederland levert sinds april 2014 een belangrijke bijdrage aan deze VN-missie. De Verenigde Naties proberen daar de veiligheid en stabiliteit te herstellen. Dit gebeurt met de Multidimensional Integrated Stabilisation Mission (Minusma), 400 militairen (waaronder G.), vier Apache-gevechtshelikopters en drie Chinook-transporthelikopters. De missie loopt tot eind 2016.

Kaart Operatiegebied Mali

Zou jij strijden voor een betere wereld? Of heb je ook ervaringen met het corresponderen met een militair? Laat jouw comment hieronder achter.

Veel liefs, Kelly

The true soldier fights not because he hates what is in front of him, but because he loves what is behind him.

 

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WordPress spam blocked by CleanTalk.